• تاریخ خبر : شنبه ۰۵ دی ۱۳۹۴
  • ساعت ۱۴:۴۸

گردشگری چه چالش هایی در برنامه ششم توسعه دارد


سازمان میراث فرهنگی از زمان گشایش تا به امروز هنوز نتوانسته جایگاه ثابتی برای خود پدید آورد و هر چند سال یک بار به بهانه های گوناگون نظام هستی او به لرزه درآمده و زمانی که کمی پا می‌گیرد دوباره ضربه‌ای شدیدتر به آن وارد می شود.

آناهید نیوز- در روز ۲۱ آذرماه برنامه ششم توسعه از سوی سازمان مدیریت و برنامه به دولت ارایه شده که پاره‌ای از تبصره ها و ماده های آن وابسته به میراث فرهنگی است. نکته مهم، واگذاری اماکن تاریخی در شهرهای بالای ۱۰۰ هزار تَن (نفر) به شهرداری ها است و به موضوع صنایع دستی پرداخته نشده است.

تجربه نشان داده است دیدگاه شهرداری ها نسبت به یادمان های تاریخی بیشتر تجاری بوده‌ است تا حفظ و احیای آن. هر چند نمونه‌های نیکی از کارکرد وی به چشم می‌خورد، ولی شمار آن‌ها به اندازه‌ای نیست که بتوان به عنوان یک تکیه گاه مطمئن به‌ شمار آورد. همچنین بخش‌های خصوصی که در گذشته وارد این زمینه شده اند، هم اینک به بن‌بست رسیده و پشیمان هستند.

 

 

ششم توسعه3

سرزمین ایران دارای آثار و یادمان های تاریخی بی‌شماری است که برای ماندگاری و حفاظت از آن‌ها نیاز به رسیدگی کارشناسانه و توجه بالایی دارد. بسیاری از آثار و حتا آیین‌ها در جهان بی مانند هستند. و همین یگانگی انگیزۀ توجه بیگانگان به این سرزمین اهورایی شده است. هر بخشی از این سرزمین رنگ و بویی جداگانه دارد و در هر نقطه از آن رازهایی از دانش‌های گوناگون نهفته است.

موضوع میراث فرهنگی با همۀ اقشار جامعه در پیوند است و سازمان وابسته خویشکاری (وظیفه) سنگینی بر گردن داشته و دارد و تا به امروز نیز جَسته و گریخته خود را سرپا نگه داشته ‌است. برای ماندگاری یک موضوع یا اثر با پژوهش در دیرینگی و داشته‌های آن، تهیه کتاب، بازآرایی و سپردن به گنج‌خانه (موزه) یا با دگرگونی کاربری در یادمان ها، در جریان انداختنِ زندگی با نظارت بر ماندگاری آن کمک می‌کند. هنرمندان برجسته و کوشا با بهره بردن از یادگاری نیاکان در کارهای هنری آن را در زندگی امروزی نیز پررنگ می کنند تا این پیوند دیرینه هم چنان با اندیشۀ مردمان برجای ماند. هرچند بسیاری از این هنرنمایی‌ها در جهان چشمگیر بوده، ولی تا به امروز بیشتر بینندۀ ویرانی‌هایی هستیم که اگر با استواری بیشتری با آنان برخورد می‌شد، تمدن ایرانی درخشان‌تر خود را نشان می‌داد.

سازمان میراث فرهنگی در بیشتر موارد رو به مدیریت جهانی می‌رود و در کنار آن ها پرونده‌های جهانی مانند نوروز را در دست دارد. با برپایی نمایشگاه‌های صنایع دستی در ایران و بیرون از کشور به درستی نشان داده‌ است که از توانایی (پتانسیل) بالایی برخوردار است و اگر به درستی سازمان دهی شود، می‌تواند در بهبود وضع اقتصادی کشور موثر باشد.

 

 

برنامه ششم

 

یکی از دشواری‌های اساسی سازمان میراث فرهنگی نداشتن بودجه لازم برای سامان‌دهی و نگهداری از آثار و اماکن تاریخی است. آیا به‌ جای برطرف کردن دشواری آن، باید توانش را هم گرفت!

چرا سازمان میراث فرهنگی با چنین دیدگاهی در جهان، نباید در ایران در جایگاه درست خود جای بگیرد و به جای توانمند ساختن آن هر از گاهی به بهانه های گوناگون به بدنۀ نحیف آن پُتکی سنگین‌تر وارد شود. و البته با تحمل خسارت‌های فراوان تا بازیابی دوباره زمان درازی خواهد کشید.

پیشتر‌ نیز از سوی استادان و کُنشگران فرهنگی پیشنهاد داده شده ‌بود تا سازمان میراث فرهنگی به عنوان وزارت خانه معرفی شود تا هم بودجه لازم برای آن تخصیص یابد و هم سرپرستان (مسوولان) آن در برابر کارکرد خود نسبت به سازمان پاسخگو باشند و برنامه ریزی‌های لازم در بیرون از مرزهای سیاسی از جمله چین، هند، ترکیه و یک‌پارچه کردن ایران فرهنگی انجام گیرد.

آیا زمان آن فرا نرسیده است به جای وارد کردن ضربه‌هایی سهمگین به بدنۀ لرزان سازمان میراث فرهنگی دیدگاهی کارساز درپیش گرفته ‌شود تا بتواند با استواری و دل‌گرمی به مسوولیت واگذاره شده بپردازد؟

 

مارال غلامی

 


برای ارسال نظرات از فرم پایین صفحه استفاده کنید.
" باسپاس از اظهار نظر شما دیدگاه و نظرات ارسالی پس ازتایید در وب سایت آناهیدنیوز قرارخواهد گرفت. پیام های غیرمرتبط و یا مطالبی که در آن شئونات اخلاقی رعایت نشده باشد، منتشرنمی شود."